“Cadover Isabel of Bellever” 13 jaren oud!!

Onze geweldige Isabella is 13 jaar oud geworden. En ze is nog zo vitaal en helder van geest. Ook aan een prima eetlust ontbreekt het haar niet. Iedere dag gaat ze nog 2x mee op de wandeling, iets wat ze absoluut niet wil missen.

Haar ogen zijn nog steeds helder en ze laat zich “de kaas niet van haar brood af eten”. De jonge reu wordt door haar nog regelmatig op zijn rang “onder aan de ladder” gewezen.

In gedachten mijmer je dan nog wel eens terug aan de dagen dat ze tijdens haar optreden op de “Nimrod” de dag van haar leven had en ook haar reisjes naar Sherbourne Castle zijn we zeker niet vergeten.

Wat liet ze daar een mooi hondenwerk zien. Een hond met humor, intelligent en een vriend in huis. Ze laat zich lekker knuffelen, bewaakt het weiland tegen ongewenste indringers en is zeker nog de baas in huis.

We hopen dat we nog vele jaren met Isabella door mogen brengen.

Wat een mooi bezit zo een lieve oude hond.

Zo begon het allemaal:
Waarschijnlijk een van de laatste nesten van Rupert Hill en Tim Shipp met de beroemde reu “Ft. Ch. Birdbrook Aston aof Bellever” Deze reu, een absolute lieveling van Rupert Hill heeft heel wat “kindertjes” op zijn naam staan. De combinatie met de fraaie en zeer intelligente teef “Toadwood Beechnut” was een schot in de roos. Mooie pups die eigenlijk later stuk voor stuk allemaal zowel in de wedstrijden als in het veld top presteerden.

Isabel was voor ons een hele makkelijk Labrador, groeide voorspoedig, was fors aan de maat, werkte graag en kwam met grote regelmaat met bekers thuis. Het was na alle voorbereidingen dan ook eigenlijk geen verrassing dat ze werd uitgenodigd voor de Nimrod. Én dat werd háár dag…….

Terwijl thuis het hele gezin in spanning verkeerde, wandelde ze rustig, vijzelde haar conditie op naast de fiets, deed nog wat extra apportkunstjes, die je zou kunnen verwachten. Het ging allemaal lekker en in het midden van de nacht – we waren wel een uur te vroeg – kwamen we aan in Drenthe.

De “Nimrod” bestaat uit 3 proeven van ieder 3 apporten.

De voorjager was wit van de zenuwen, Isabel trok aan de riem, het begon nu pas echt leuk voor haar te worden. 3 combinaties voor haar hadden de hazensleep niet uitgewerkt. De rijen publiek werd dikker en dikker, zou het Isabel wel lukken. Tja, wat de moeilijkheid nou precies was weten we nog niet, maar ze wandelde er makkelijk doorheen. Ook de andere apporten kwamen zonder problemen binnen.

Op naar proef 2. Een hond zonder stress voorjagen is ook niet simpel. Tijdens de uitleg zat ze rustig op haar dikke bontbroek mee te luisteren en werd uitgestuurd op een konijn wat achter een bosje moest liggen. Hond uit zicht en dan maar wachten. In een keer keek de hele menigte naar de overkant van de rivier. Daar snelde een grote zwarte Labrador als een schicht over de sleep. Buiten het zicht van de voorjager had ze waarschijnlijk lucht gekregen van een teruggekeerde combinatie en zelf het heft in handen genomen. En het ging super hard. Binnen. De andere 2 apporten waren ook heel snel op tableau, maar als voorjager heb je hartkloppingen. Kost dit punten, is dit uitsluiting, even hyperventileren heet dat.

En dan naar proef 3. Een soort vijver oversteken en als verleiding liep daar aan de overkant een z.g. verlate drijver met hond. Mmmm, dit vond Isabella wel een beetje raar. Ze verliet niet meteen het water en bleef op de kant hangen.

In plaats van achter een bosje te verdwijnen waar de zéér lange en moeilijke fazantensleep zou liggen, trok ze naar rechts, liet zich niet meer sturen en… was weg.

Een stem uit het publiek vond het nodig om op zeer luide toon te verwittigen: “Die hond komt er nooit, hij is het verkeerde gat in gegaan.”

Ja wat moet je dan, wachten. 3/4/5 minuten, jammer is dan echt alles voor niets??? En dan in een keer wijkt het riet en daar staat Isabella met een prachtige fazant, BINNEN. Een verre eend op rechts markeert ze haarscherp, racet erheen, maar blijft op de terugweg eindeloos in het water dobberen. Toch een grote inspanning van de sleep?

Er moet nog één apport binnen: een kraai. Isabel wordt nu een beetje opstandig, springt wild tegen de voorjager, neemt een grote aanloop en verdwijnt in het bos. Wachten wordt beloond: in no time terug met de kraai.

Alle apporten binnen. Isabella haalde inderdaad een AA Nimrod diploma, maar het “wisselen” van het apport deed haar afzakken naar de 3e plaats.

We waren er toch nog heel blij mee.
 

Ook de verschillende uitstapjes naar Engeland vond ze geweldig, Sherbourne Castle was voor haar een groot feest. Het springen van de hoge hekken was een hoogtepunt voor haar, ze kon er geen genoeg van krijgen. De eerste keer dat ze mee mocht in het Nederlandse team, eindigde ze meteen als beste en mocht de Finale in.

Maar nu, op 13 jarige leeftijd loopt ze moeizaam. Haar achterpoot is toch weer teruggevallen in de kapotte achillespees. Maar ze is heel blij, een echte buitenhond en geniet met volle teugen van alle aandacht die ze op deze hoge leeftijd in ruime mate krijgt.