Een levende legende

Hoe vaak zie je niet dat toptrainers heel goed kunnen les geven en dat topvoorjagers perfect zijn in het uitbrengen van hun honden. Maar… om deze beide eigenschappen te hebben en dat ook in de perfectie uit te dragen, dat kom je toch veel minder tegen.

Ze bestaan wel: Mike Lardy, winnaar van o.a. 6 x de Open National in USA met verschillende honden (nog nooit geëvenaard) en de meest gevraagde docent in USA en Canada, in het trainen en africhten van retrievers.!

De naam Mike Lardy wordt in USA met heel veel respect uitgesproken. Nog nooit was een professional in deze topsport zo onbereikbaar. Doch Mike Lardy heeft er totaal geen moeite mee al zijn kennis en ervaring uit te dragen, om het peil in deze geweldige tak van hondensport op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen.

Montana – U.S.A. - 30 juni tot en met 3 juli 2011

Van verschillende kanten werd ik opmerkzaam gemaakt op de Workshop die Mike in Montana zou geven. Niet minder dan 4 dagen zou hij onderricht geven in Basic/Transitition, dus de begin basis van onze training en de gevorderden! Tja, is dat wel iets?

Als je toch een aantal jaren meeloopt in deze sport, moet je de beginselen toch wel onder de duim hebben. Om daar een hele reis voor te gaan maken, Montana is toch een kleine 9.000 km reizen. Het was een overweging waard, maar toen er een inzage kwam van de deelnemers, topvoorjagers en zelfs Finalisten, was de knoop snel doorgehakt en een vliegticket besteld.

Er zouden totaal 10 deelnemers met hond meedoen á $ 700,-- en 33 toeschouwers

á $ 325,--. Vier volle dagen op een prachtig terrein op de flanken van de Rocky Mountains. Het klonk geweldig en bij aankomst in één woord: het was geweldig.

Mike geeft ca. 3 tot 4x per jaar een workshop in USA en Canada en nu voor de eerste keer in Montana.

Er waren Retriever liefhebbers uit o.a. California, Utah, Arizona, Canada en andere delen van USA toegestroomd. Europa stak er wel een beetje schril bij af, maar je werd meteen geaccepteerd. Ook werden er veel vragen gesteld over de manier hoe wij in Europa trainen, onze afstanden en wat voor soort proeven.

Europa
Europa traint volgens zijn eigen regels; wij hebben verloren zoek, sleepsporen en walk-ups met 2 of 3-honden. Als de Amerikanen dat horen, slaan ze de hand voor de mond van verbazing. Want dat kent men niet.

Doch de training in USA is over het algemeen gericht op (zéér) lange en rechte lijnen lopen en verre markeer apporten. Proeven die meestal uit 3- of 4-voudige apporten bestaan en dat vaak in een hoek van minder dan 90 graden! Tja, dat geeft even te denken. En afstanden die ruim 200 of 300 meter bedragen.

De eerste les
De “Treasure State Retriever Club” had voor iedere deelnemer een grote tas met een prachtige verzamelmap, waar ook notities in gemaakt konden worden, 2 mooie caps, een officieel naamplaatje, deelnemerslijst en nog wat kleine verwennerijen.

Nadat de groep met elkaar kennis had gemaakt, werd begonnen met licht “yard”work, dus het werken op een grasveld voor de tent.

Iedere dag strak om 08.30 uur en geen minuut later, begon Mike met zijn workshop. En de deelnemers zaten dan ook al heel braaf op hun stoel te wachten. Een korte pauze, snel een boterham en de les begon weer. Einde ca. 18.00 uur!

Tja en dan val je van de ene in de ander verbazing. Als Mike een half uur aan het woord is, honden laat werken en info geeft heb je eigenlijk het idee, dat je nog van niets weet. Wat een perfectie, wat een kennis.

Wel gaat alles strak en Mike zijn grote uitgangspunt is het commando “ZIT”. Alleen een hond die beheersbaar is en op commando te allen tijde gaat zitten, daar wordt mee gewerkt. En niet alleen het zitten is een top-item, het is ook het recht zitten. Honden die onderuit hangen, scheef zitten of naar de andere kant zitten te turen, die worden meteen gecorrigeerd.

Zijn uitgangspunt is, dat het leren in de “Yard” het allerbelangrijkste is. In het veld kun je immers moeilijk een correctie toepassen.

Ook wordt gewerkt met grote stapels bumpers. Canvas dummy’s kent men niet in USA, de bumpers die allemaal van hetzelfde gewicht zijn, laten zich immers ook perfect gooien.

Ook aan honden die met een apport onrustig in de bek zijn, werd veel aandacht besteed. En tot mijn grote verbazing werden honden die op post zaten te piepen, na verschillende correcties, rustiger en hield het piepen op.

Mike heeft voor ieder probleem een oplossing.

Het was dan ook een perfecte samenstelling van deelnemende honden, die in verschillende fasen verkeerden van africhting. En iedere voorjager was keurig in het wit gekleed. Duidelijk zichtbaar, ook op grote afstanden.

Voor een voorjager begon aan zijn optreden, moest er eerst halt gehouden worden achter de “hide” een soort scherm, zodat de uitgezette proef niet bekeken kon worden. Daarna naar “The Mat” en Mike hamerde er op dat de eerste indruk die je maakt op de keurmeesters heel belangrijk is.

 “The Gallery”, zoals men de toeschouwers noemt, werden er in een voorafgaand schrijven al meteen op gewezen, géén lichte kleuren te mogen dragen! Zo was er geen verwarring mogelijk voor deelnemende honden. Orde en discipline staan heel hoog in het vaandel.

Alle deelnemers werden de eerste avond getrakteerd op een heerlijk buffet in een hotel in Butte. Dit buffet werd aangeboden door “Purina” hondenvoer. Het was niet alleen heel gezellig, er werd natuurlijk volop gesproken over training en de tophonden die momenteel in USA meedoen aan de proeven.

Waterwerk
In USA wordt niet alleen verwacht dat een hond lijnen loopt op land, maar ook in het water “lijnen zwemt”. En niet alleen een rechte lijn in één keer naar de overzijde, ook in een RECHTE lijn terug, en niet over de kant terugrennen. Gelukkig begint in ons land deze regel ook te leven. Maar naast het rechte overzwemmen, leren de Amerikanen hun honden ook in het midden van het water halt houden! En dan in een rechte lijn naar links of rechts zwemmen. Altijd was het al een vraag voor mij, hoe je dat nu precies moest leren!

En een hele belangrijke regel is: beloon de oefening en niet de hond!

Ook stemgebruik speelt een hele belangrijke rol tijdens Mike’s training. Met de stem kan men de hond prijzen en belonen, maar ook met een zwaarder stemgeluid straffen. De saamhorigheid is heel belangrijk tussen hond en baas.

Helpers
Helpers zijn héél belangrijk met trainen. In USA is het standaard dat een helper altijd in het wit is gekleed, zodat de hond duidelijk kan zien waar het valgebied is. Ook voor de grote afstanden is het gebruik van een walkie talkie onmisbaar. Maar de helpers gaan nog veel verder: door middel van een gebaren rol weet de voorjager waar zijn hond is, kan de hond de valplaats niet vinden dan wordt er nog een extra dummy bijgegooid – perfect voor het vertrouwen – en anders volgt er een vocale aanmoediging. Men stimuleert de hond zoveel mogelijk, het is immers tijdens de training dat het leerproces en vertrouwen opgebouwd worden.

Met handen en voeten
Het voetenwerk van de voorjagers is heel strak, voeten naast elkaar en werken vanaf de mat. Dit is stelregel nummer één. Er wordt absoluut niet van links naar rechts gesprongen.

Ook zijn de armgebaren allemaal heel gecontroleerd en werkt iedereen volgens het zelfde “Mike Lardy” systeem.

Maar een ding zie je in USA nooit, dat een voorjager zijn hond in zijn “lurven” grijpt en slaat of schopt. Men maakt gebruik van de “heelingstick” een soort zweepje, waar een hond die niet snel genoeg gaat zitten een tikje mee op zijn achterwerk krijgt. Voordeel dat je niet over de hond heen gaat hangen, maar rechtop blijft staan. Correcties zijn uitsluitend een zacht tikje met de stick.

Wat heel bijzonder was, dat na het “optreden” van een deelnemer met hond, de combinatie beloond werd met een applaus door The Gallery. Wat een aardig en dankbaar gebaar.

Afsluiting
Tja, en dan komt er ook aan 4 volle dagen onderricht een einde. Mike is een pure professional, bemoeit zich niet met onderlinge babbels, doch adviseert en leert. Maar een 100% vakman.

Discipline is heel belangrijk, dus geen programma’s overslaan, want dan kunnen kleine problemen, hele grote problemen gaan worden. Op die manier bestaat de mogelijkheid maanden achter op te raken met trainen.

Gedurende deze 4 dagen was het eigenlijk iets te heet, maar de honden die ca. 2 tot 3x per dag aan het werk waren, hadden er geen problemen mee. Er was ook overal water voor de afkoeling.

Een dankbare groep nam afscheid van Mike Lardy. Hij heeft al zijn kennis in deze dagen uitgedragen. Thuis werkt hij o.a. met zijn jonge Labrador “Drake” waar hij hele hoge verwachtingen van heeft. Daar gaan we in de toekomst wel meer van horen.

Doch de indruk die hij op ons heeft achtergelaten, is onuitwisbaar.

Het maakte de terugreis naar Nederland een stuk korter, om tijdens de lange vlucht alle info nog eens door te lezen en te overpeinzen.

Henny M. Schoor

Klik op onderstaande foto voor een reportage!