Op o.a. de KNJV proeven in Nederland is het standaard dat men bij bijvoorbeeld  het markeren een tikje op de schouder krijgt.

In het ‘RODE’ boekje staat :
De keurmeester zal nadat de eend is gevallen, na ongeveer drie seconden toestemming geven om de hond uit te zenden. Hij doet dit door de voorjager op de schouder te tikken.

Wij weten in Nederland niet beter, maar wie regelmatig bij b.v. onze Zuidburen, België, meedoet heeft ervaren dat het daar weer heel anders toegaat.

Over het algemeen zijn de regels:

Nederland: een tikje op de schouder

België: hier wordt je nummer afgeroepen. Is de hond eerder vertrokken, dan heb je echt een nul.

Duitsland: ook hier wordt je nummer of naam afgeroepen. Knap van de keurmeester dat hij je naam weet!

Frankrijk: noemt nummer af of geeft een knikje. Dus opletten op de keurmeester en níet op je hond. Is dit ideaal??

Engeland: "Send your dog". De keurmeester gebruikt alleen zijn stem.

U.S.A.: keurmeester staat ALTIJD schuin achter de combinatie, smokkelen met handen of voeten is uit den boze, vertrekken mag UITSLUITEND op het commando "DOG".
Een heel neutraal commando, want als je toevallig 3 proeven in één week hebt, is het verwarrend met iedere keer een ander nummer.

Aan al deze manieren van “toestemming tot wegsturen” zouden voor- en nadelen kunnen kleven.

Als je toevallig een té luide klap krijgt op een koude en natte waxjas!, kan de hond daar op reageren door meteen te vertrekken en dan is het bijna altijd einde oefening.

En als je een heel zacht prikje krijgt op een dikke winterjas, voel je misschien niets….

De andere mogelijkheden zijn dat de hond op stem van de keurmeester kan vertrekken, maar daar kan natuurlijk op getraind worden.  

Maar iedere voorjager zal toe moeten geven, dat alles om één ding draait:  Steadiness.

Toch zou het prijzenswaardig zijn als er gekozen zou worden voor één systeem.

Henny M. Schoor